Rumi en Verbroedering

1029

Door: Cees Buys, 25 januari 2020

Op vrijdag 24 januari 2020 mocht ik aanwezig zijn in de Hof van Sloten, een zorglocatie van Cordaan in Amsterdam, bij een daar gehouden programma met bovenstaande thema. Het was een ode aan de 12e-eeuwse dichter Jalal al-Din Rumi die zeer veel gedichten heeft geschreven over de Goddelijke Liefde. Aan het einde van zijn leven in 1273, hij was toen 66 jaar oud, schreef hij dat hij spijt had van zijn gedichten omdat hij niet in staat is gebleken Gods Liefde (die dus met de grote L) in woorden te vatten. Alle aanwezigen waren getuigen van de aanwezigheid daar van Gods Liefde: zeer bijzonder.

Een van de gedichten die daar van Rumi werden voorgedragen was deze: “In de stilte is de stem van God aanwezig. Iedere andere vorm is een slechte vertaling ervan”, Deze uitspraak van Rumi werd ook uitgelegd en zo de andere tot het hart sprekende uitspraken en gedichten. Veel van de aanwezigen waren ook cliënten van de Cordaan-locatie alsmede ook velen van buiten deze locatie. Achteraf heb ik velen mogen spreken en hun reflectie was een bevestiging van hetgeen ik hier schrijf. 

Na afloop sprak ik ook met de locatiemanager, mevrouw Judith van Louvezijn, die me meldde zeer verrast te zijn over de serene rust onder de aanwezige bewoners van haar locatie. Ik weet dat het in soortgelijke zorglocaties er overdag op bepaalde afdelingen behoorlijk luidruchtig aan toe gaat maar deze avond leek iedereen in hun hart geraakt door de Rumi gedichten. Ik zou zelfs durven stellen dat het de aanwezige Liefde van God was die hier zijn heilzame werk deed.

De mooie serene muziek, waarbij de rietfluit prominent was, maakte de sfeer daar compleet. Ook de Sema-grootmeesteAlperen Dikici was uit Brussel afgereisd om op deze locatie zijn wervelende gebed uit te voeren. Als derwish voeren zij dagelijks meerdere keren dezelfde werveldans uit dat dus feitelijk een gebed is. Enige uitleg werd achteraf door hem gegeven na vragen van het publiek. Zo symboliseert zijn zwarte cape, die hij voor dit gebed aflegt, de aarde en dat staat voor alle negatieve menselijke eigenschappen waarna hij in zijn witte kledij aan zijn sema begint. De witte kledij symboliseert de zuiverheid van de mens.

Zijn bruine konisch gevormde hoofddeksel symboliseert een grafsteen en daarmee de uitspraak: ‘gedenk te sterven’. Onder begeleiding van de oerklanken van de oude, primitieve instrumenten voerde Alperen Dikici zijn gebed uit. Met open rechterhand naar de hemel gericht en een open linker hand naar de aarde, gaf de sema-grootmeester aan dat hij in dit gebed via zijn rechterhand de goede Godsgaven en zegeningen ontvangt en direct ook via zijn linker hand doorgeeft aan de mensen. De wervelende beweging maakt zo dat hij, als een zaaier, al zijn goede gaven van God aan alle mensen daar ook daadwerkelijk doorgeeft: geen uitgezonderd. De aanwezigen daar waren en stil van en ook zichtbaar van onder de indruk. Jan-Paul Buys legde de uitspraken van Rumi uit en droeg ook meerdere van zijn gedichten voor. Voor iedereen helder en duidelijk omdat dit in hoge mate tot de harten van de aanwezigen sprak. Zeer bijzonder om dat zo overduidelijk te zien gebeuren. Ik vond het een groot genoegen hierbij aanwezig te mogen zijn. 

Basri Doğan was de organisator en hij heeft in de afgelopen jaren al vele van deze evenementen georganiseerd. Eén van de aanwezigen, die al meerdere keren aanwezig was, was mevrouw Claudette Manuela. Zij vertelde me: “dit is voor mij persoonlijk de mooiste avond”, “Ik heb hier echt Gods Liefde gevoeld”.

En nu over de verbroedering: wat uiteindelijk het doel was. Hier han ik zeker iets over melden. Zodra mensen hun eigen religie of overtuigingen kunnen overstijgen en zij komen dichter bij Gods Liefde, dan vallen barrières tussen mensen weg en wordt iedereen gelijkwaardig aan elkaar. Mensen gaan elkaar dan vanuit hun hart ontmoeten in een harmoniemodel dat zijn weerga niet kent. Ik heb het gisteren aan den lijve mee gemaakt en kan derhalve stellen dat de Rumi-gedichten over Gods Liefde, mensen daadwerkelijk verbroederen. 

Daar ook aanwezig waren Turkse kunstenaars die de kunst van de kalligrafie en ook de ebru-schilderkunst beheersen en in de Hof van Sloten een demonstratie hiervan gaven. Zeer interessant hoe een eeuwenoude kunst tot op de dag van vandaag in stand wordt gehouden en ook nog beoefend.

Als laatste wil ik de heer Adem Kurkut noemen die als vluchteling uit Turkije hier zo ongeveer alleen op de wereld is. Hij belichaamt voor mij de kracht van de mens die, in zijn vaderland, verraden door vriend en familie, hier en nu met zijn dwarsfluit mensen opbeurt. Zichzelf niet onderdompelend in zelfbeklag en negativiteit, maar aan Gods hand doorgaat en anderen blij maakt met zijn magische fluitspel. 

En de locatiemanager vroeg na afloop: kom zeker nog eens terug want het deed iedereen die aanwezig was erg goed▪